MyTrips

ประมาณมีนาคม-เมษายน 1997 (ไปเทียบ พ.ศ. เองละกัน)

ลูกหมูน้อยๆ ตัวนึงจะไปบินครั้งแรก เรียกได้ว่าไปหัดบินอะนะ

.

(พูดเหมือนเป็นแอร์เลย)

.

ตอนนั้นอยู่ประมาณ ม.2 จะขึ้น ม.3

ถึงอยู่โรงเรียนบ้านนอกแต่ภาษาปะกิดก็ปุ๊ดปิ๊ดปอไปได้พอรอด

เวลาก็ไม่ต้องปรับมาก เพระว่าห่างกันชั่วโมงเดียว บ้านเราสี่ทุ่ม ตรงนั้นห้าทุ่ม

ออสเตรเลีย ฝั่งตะวันตก ไปเมือง Rockingham

อยู่ใต้ Perth เมืองหลวงของรัฐนั้นมานิดนึง

ไปกะเพื่อนรวม5 คน แต่เขามี host family ให้ตั้ง3 บ้าน

(ที่จริงต้องเป็น 5 บ้าน แต่สองบ้านถอนตัวไปเพราะกลัวเด็กไทยถล่มบ้านมั้ง เหอๆ)

ไม่ใครก็ใครต้องอยู่คนเดียวล่ะวะงานนี้ ...โชคดีที่ไม่ใช่ชั้น ฮ่าๆ เหอๆ

ซวยนิดนึงที่ว่าเป็นโครงการของโรงเรียนจัดไป

แล้วบ้านที่ไปอยู่น่ะรับเด็กมาหลายเจเนอเรชั่นแล้ว

ทุกคนพอฟังไทยออก พูดได้นิ๊โหน่ย ถือว่าโชคดีหรือเปล่าเนี่ยตรู....

............อย่างนี้ไอก็นินทาพวกยูเป็นภาษาไทยไม่ได้สิว้อยย

.

บ้านนั้นติดชายทะเลด้วย แต่มีถนนกั้น หันหน้าออกไปชายหาด

ได้ยินครั้งแรก ....โอ... ฟังดูเหมือนรีสอร์ทเลย

จริงๆ ก็คนฐานะปานกลางล่ะ แถวนั้นคนธรรมดาบ้านติดชายหาดไม่เห็นมีอะไรแปลก

ถึงไม่ใช่เศรษฐีก็มีกันได้

มีพ่อ แม่ แล้วก็ลูกสาว ลูกชายอย่างละหนึ่ง แมวหนึ่งตัว ชื่อคุณ PJ

[ตอนนี้มาคิดได้ว่า ลูกชาย(หล่อด้วย) มีเมียแล้ว เสียดายหว่ะ เหอๆๆ]

ว่างๆ ทีนึงก็ชวนเพื่อนวิ่งเตาะแตะๆ ข้ามฝั่งถนน

ไปเล่นน้ำทะเลใสๆ ยังกะทะเลอันดามัน นั่งดูตะวันตกดิน

โอวว โรแมนติกสุดๆ เด็กไทยตัวดำๆ ไปตื่นทะเลสวยกันสองคน

.

ไอ้เรื่องอาหารการกิน เด็กไทยปนจีนนิดๆ ไปอยู่บ้านฝรั่งเต็มร้อย

.....ทำไงดีวะ ตรูไม่กินเนื้อวัวด้วยสิ

เพื่อนที่อยู่ด้วยมันเป็นอิสลาม ก็ไม่กินหมูเหมือนกัน

เขาจะหาว่าพวกเราดัดจริตหรือเปล่าเนี่ย

คนนึงกินนั่นไม่ได้ อีกคนกินนู่นไม่ได้ ทำอะไรให้มันกินกันดีวะ

สรุป เรากะเพื่อนต่างก็ได้ลิ้มลองของต้องห้ามกันไปคนละหลายครั้งแรกในชีวิต

.

โรงเรียนที่ไปอยู่ใกล้บ้านนิดเดียว ปั่นจักรยานกะเพื่อนไปก็ไม่ถึงห้านาที ไม่ก็เดินไป

จำไม่ได้แล้วว่าทำอย่างไหนบ่อยกว่ากัน

โรงเรียนที่ว่านั่นชื่อ Safety Bay Senior High School

ดูไปดูมามันก็โรงเรียนฝรั่งบ้านนอกดีๆ นี่เอง

เขาจัดbuddy ให้คนละ 1 คน เป็นสาวน้อยน่ารักสองคน

ชื่อ Shannon กะ Gabrielle (ลองคิดถึงเลข 0 กะเลข 1 ดูแล้วกัน)

โอ เพิ่งเคยเห็นฝรั่งเตี้ยเป็นครั้งแรกในชีวิต.... buddy อิชั้นเองล่ะ

ชื่อ Gabs (ชื่อยังกะผู้ชาย) ขนาดว่าตรูเตี้ยแล้วยังสูงกว่าเจ๊อีก

.

ก็เรียนกันไป รู้เรื่องมั่ง ไม่รู้เรื่องมั่ง ครูเขาก็ไม่ถือสาอะไรกะเด็กไทยบ้านนอกสองคน (มั้ง)

แต่จำได้ว่าคาบ Geog. ทีไร หนูเครนั่งสัปหงกหัวโขกโต๊ะทุกที

...(แล้วยังกระแดะไปนั่งหน้าอีกนะแก)...

เพิ่งรู้ว่าไม่ใช่เฉพาะเด็กไทยที่แย่งกันนั่งหลังห้อง เด็กฝรั่งก็เป็น

ไม่เคยแย่งที่หลังห้องทันพวกมันซักที

พอจะปิดเทอม (เรียนเดือนนึง เที่ยวอีกครี่งเดือน) ก็มีปาร์ตี้โดนัทกันที่โรงเรียน

พอดีที่บ้านเปิดร้านโดนัท ก็เป็นสปอนเซอร์โดนัทฟรีให้ซะเลย

หุ หุ สด ใหม่ อร่อยกว่าดันกิ้นเมืองไทยอีก

.

ไปออสเตรเลียก็ต้องได้เห็นหมีแพนด้า... เอ๊ย หมีโคอาล่า

ถ้าออสเตรเลียตะวันตกก็ต้องมีหงส์ดำด้วย

.....หลงนึกว่าจะได้อุ้มโคอาล่าตัวนุ่มนิ่มขนฟูๆน่าฟัดน่ากอดเต็มที่......

แต่ก็ได้ความรู้ใหม่มาว่าโคอาล่าติดเชื้อง่ายมาก

ถ้าจะอุ้มต้องเอาแอลกอฮอล์เช็ดตัวให้สะอาด (เรียกว่าเอามาอาบเลยก็ยังได้)

แต่ต้องเสียตังค่าอุ้มอีกต่างหาก สวนสัตว์ส่วนใหญ่ก็จะไม่ให้อุ้ม

ที่ไปนั่นก็มีเจ้าหน้าที่ใส่ผ้ากันเปื้อน อุ้มโคอาล่าให้นักท่องเที่ยวถ่ายรูป

สงสารหมีเหมือนกัน ดูหน้าตาท่าทางแล้วมันคงเมื่อยน่าดู

ต้องเก๊กหน้าน่ารักถ่ายรูปกะคนตั้งหลายชั่วโมง อยากเกิดมาหายากทำไมอะ

ยังมีจิงโจ้อีกอย่าง ลืมไป ตรงที่ไปนั่นเขาจะกักไว้ในรั้วบ้าง ปล่อยบ้าง

บางตัวก็เชื่องมาให้ถ่ายรูปใกล้ๆ แต่จิงโจ้จะไม่ชอบให้ใครลูบหลัง โดดหนีทันที

แล้วมันจะมีสัตว์อีกตัวประเภทนึงเรียกว่าตัว wombat

ดูไปดูมาเหมือนจิงโจ้ย่อส่วน โอ้...ที่ออสเตรเลียมีจิงโจ้ตัวเท่าแมวด้วย

.

ดูไปดูมาจิงโจ้ก็เหมือนหมาจรจัดบ้านเรา ห้ามให้อาหาร

แต่ก็ยังมีคนใจบุญแอบให้หนมปัง แล้วมันก็แอบกินด้วยสิ

.

อีกทริปนึงที่ไปเที่ยวเขาก็ให้เลือกว่าจะไปเหมืองทองคำ

หรือว่าจะไป Underwater World

ด้วยความไม่ค่อยจะงกของเด็กไทยห้าคน

เลยมีมติเป็นเอกฉันท์เลือกไปเหมืองทองกัน

ด้วยเหตุผลว่ามันมีทองให้ร่อนฟรี ใครร่อนได้กี่ก้อนก็เอากลับไปเลย

......ดูท่าคงจะร้อนเหมือนกันหว่ะ แต่เอาวะ เพื่อทอง

ร่อนไปได้คนละสองชั่วโมง เครจังได้ทองสีตุ่นๆ กลับมาสองเม็ดเล็กๆ

เพื่อนๆ ที่เหลือก็ได้มาประมาณเดียวกันแหละ

รูปก็ไม่ค่อยมีที่ให้ถ่าย เมื่อยก็เมื่อย ร้อนก็ร้อน

ถ้าไม่มีทองมันก็เหมืองแร่ธรรมดาๆ นั่นเอง รู้งี้ไปดูปลาดีกว่า

...การไปเที่ยวครั้งนั้นสอนให้รู้ว่า

ความงกเป็นสาเหตุเริ่มแรกของความลำบากลำบน เฮ้อ..-.-'

.

แล้วพอหมดเดือนครึ่งที่นานเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์ เครจังก็ได้ฤกษ์กลับบ้านเสียที

ตอนแรกมาก็คิดถึงบ้าน ขนาดเห็นแผนที่ประเทศไทยยังน้ำตาซึม

แต่ทำไมเวลากลับก็ไม่อยากขึ้นเครื่องกลับบ้านกันซะงั้น

อยากกลับไปหาเหมือนกัน

ถ้ากลับไปอีกพ่อกะแม่จะจำเครได้มั้ยคะเนี่ย เครโตแล้วนาาา

.

มีรูปมาฝากกันด้วย เป็นภาพสแกนจากกล้องปัญญาอ่อน

สมัยนั้นกล้องดิจิตอลเป็นของหายาก เดี๋ยวสแกนแล้วจะเอามาโพสต์ให้ดูกัน



crazyfantasy
View full profile